. صحبت اُنس .

براي ديدن ادامه ي آدرس ها که تماماً مانند حديث فوق ، با تخريج کامل سند و متن از نرم افزار الکتب التّسعة ( موسوعة الحديث الشّريف ) مي باشد ( و دوستان نيز از طريق سايت http://hadith.al-islam.com مي توانند مشاهده کنند ) ، ادامه مطلب را کليک کنيد : ...

 عبد الله بن عبّاس کنار زمزم نشسته بود و براي مردم حديث مي گفت ، پس از آنکه از آن سخن گفتن فارغ شد مردي به حضورش رسيد و سلام کرد و سپس اظهار نمود : اي عبد الله من مردي از شام هستم .

ابن عبّاس فرمود : ياران شما جملگي ستمگر بوده مگر کسي که حق تعالي او را از ظلم مصون داشته است ، از آن چه مي خواهي سوال کن .

آن مرد گفت : اي عبد الله بن عباس ، من به نزد شما آمده ام که بپرسم کساني را که علي بن ابي طالب (ع) کشت جملگي از اهل توحيد بوده نه منکر نماز بودند و نه حج و نه روزه ماه رمضان و نه زکاة پس چطور حضرت آنان را مقتول ساخت ؟!

ابن عبّاس گفت : مادرت به عزايت بنشيند ، از آنچه تو را به رنج سفر انداخته و به اين جا آورده سوال نما و غير آن را رها کن !

آن مرد گفت : من به نزدت نيامدم و از حمص براي حج و عمره سفر نکردم بلکه آمده ام تا افعال و کارهاي علي بن ابي طالب را براي من تشريح کني !

ابن عبّاس : واي بر تو ، راه يافتن به علم عالم بسيار مشکل بوده و هرگز دلهاي زنگ گرفته به آن واقف نخواهند شد و نمي توانند آن را حمل کنند ، به تو خبر مي دهم که مثل علي بن ابي طالب (ع) در اين امّت همچون مثل موسي و عالم (خضر) عليهما السلام مي باشد و آن اين که :

خداوند تبارک و تعالي در کتابش مي فرمايد :

« يَا مُوسَى إِنِّي اصْطَفَيْتُكَ عَلَى النَّاسِ بِرِسَالاَتِي وَبِكَلاَمِي فَخُذْ مَا آتَيْتُكَ وَكُن مِّنَ الشَّاكِرِينَ * وَكَتَبْنَا لَهُ فِي الأَلْوَاحِ مِن كُلِّ شَيْءٍ مَّوْعِظَةً وَتَفْصِيلاً لِّكُلِّ شَيْءٍ » " اي موسي من تو را براي اين که پيغام هاي مرا به خلق برساني برگزيده و به هم صحبتي خويش انتخاب کردم ، پس آنچه را به تو فرستادم کاملاً فرا گير و شکر الهي را به جاي آور و در الواح (تورات آسماني) از هر موضوعي براي نصايح و پند و تحقيق هر چيز به موسي نوشته و دستور داديم ."

سورة المبارکة الاعراف ، آيات 144 – 145 .

موسي (ع) تصوّر مي کرد تمام چيز ها براي او ثابت و روشن است همان طوري که شما معتقديد علماء شما به هر چيز واقف و آگاهند ، باري وقتي موسي به کنار دريا رسيد با عالم (خضر(ع)) ملاقات نمود ، موسي با وي سخن بسيار گفت تا به علم وي برسد ولي به وي حسد نبرد آن طوري که شما به علي بن ابي طالب (ع) حسد ورزيديد و فضلش را انکار کرديد ؛ موسي به خضر گفت : اگر من از تو تبعيّت کرده و خدمتت را به جاي آورم از علم لدّني خود به من مي آموزي ؟

خضر دانست که موسي طاقت هم صحبت شدن با او را نداشته و بر علم و دانستني هاي وي صبر و قرار ندارد لذا به او گفت : تو هرگز ظرفيّت و توانايي آن که با من صبر کني و مرا تحمّل نمايي را نداري و چگونه صبر تواني کرد بر چيزي که اصلاً آگهي از آن نداري ؟

موسي اظهار داشت : به خواست خدا مرا با صبر و تحمّل خواهي يافت و هرگز در هيچ امر با تو مخالفت نخواهم نمود .

خضر دانست که موسي بر علم او صبر و تحمّل نخواهد نمود ، پس به او گفت اگر تابع من شدي ديگر از آنچه نمايم سوال مکن تا وقتي که از آن راز تو را آگاه سازم .

موسي و خضر بر کشتي سوار شدند ، خضر کشتي را شکست ، اين شکستن مورد رضاي خداوند عزّوجلّ بوده و موجب خشم و غضب موسي گرديد !

و خضر با پسر که ملاقات نمود او را کشت و اين کشتن مورد رضاي خداي عزّوجلّ بوده و موجب غضب و خشم موسي گرديد !

و ديوار را که مرمّت و تعمير نمود اين تعمير مورد خشنودي حق تعالي بود و موجب غضب و خشم موسي گرديد و همچنين است علي بن ابي طالب (ع) زيرا آنحضرت کسي را نکشت مگر آنکه آن قتل مورد رضا و خشنودي حق تبارک و تعالي بود و موجب غضب و خشم اهل جهالت .

سپس ابن عبّاس به آن مرد گفت : بنشين تا خبري برايت نقل کنم :

رسول خدا (ص) با زينب دختر جحش ازدواج نمود و شب زفاف وليمه دادند و وليمه شان خوراک حيس ( خوراکي که از خرما و روغن و کشک به دست مي آيد ) بود ، حضرت ده نفر ده نفر مردم را دعوت به طعام نمودند و مردم وقتي طعام رسول خدا (ص) را مي خوردند مي نشستند و با آن جناب سخن گفته و نظر نمودن به جمال حضرتش را غنيمت مي شمردند ولي رسول خدا (ص) ميل داشتند که مردم از توقّف خود نزدش بکاهند و پس از تناول طعام درنگ نکرده و پراکنده شوند و منزل را برايش خالي کنند زيرا تازه داماد بودند و از ايذاء نمودن مومنين حضرتش را ناخرسند بودند لذا خداوند عزّوجلّ اين آيه را به منظور تأديب مومنين نازل کرد و فرمود :

« يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلَّا أَن يُؤْذَنَ لَكُمْ إِلَى طَعَامٍ غَيْرَ نَاظِرِينَ إِنَاهُ وَلَكِنْ إِذَا دُعِيتُمْ فَادْخُلُوا فَإِذَا طَعِمْتُمْ فَانتَشِرُوا وَلَا مُسْتَأْنِسِينَ لِحَدِيثٍ إِنَّ ذَلِكُمْ كَانَ يُؤْذِي النَّبِيَّ فَيَسْتَحْيِي مِنكُمْ وَاللَّهُ لَا يَسْتَحْيِي مِنَ الْحَقِّ » " اي کساني که ايمان آورديد به خانه هاي پيامبر (ص) داخل مشويد مگر آن که به شما اذن دهد و بر سر طعامش دعوتتان کند ، در آن حال هم نبايد زودتر از وقت آمده و به ظروف غذا چشم انتظار گشاييد ، بلکه زمان که دعوت شده ايد بياييد و چون غذا تناول کرديد زود از پي کار خود متفرق شويد نه آن که آنجا براي سرگرمي و انس به سخنراني پردازيد که اين کار پيغمبر را آزار مي دهد و او به شما از شرم و حيا اظهار نمي دارد ولي خدا در اظهار حق از شما هيچ خجالتي ندارد . "

 سورة المبارکة الأحزاب ، آية 53 .

پس از نزول اين آيه رفتار مردم تغيير کرد و بعد از صرف طعام پيامبرشان (ص) ديگر درنگ نکرده بلکه بلافاصله از منزل خارج مي شدند .

رسول خدا (ص) هفت شبانه روز پيش زينب ماندند سپس به خانه امّ سلمه دختر ابي اميّه (رض) تشريف برده و شب هشتم و صبحش را در آنجا به سر بردند و وقتي آفتاب بالا آمد علي (ع) به در منزل آمده و درب را آهسته کوبيدند ، پيامبر اکرم (ص) کوبنده در را شناخته ولي امّ سلمه او را نشناخت لذا حضرت به او فرمودند : برخيز درب را باز کن !

امّ سلمه عرضه داشت : يا رسول الله ، اين کيست که از او در اماني و مرا مأمور مي نمايي که برخاسته و درب را برايش بگشايم و حال آنکه ديروز درباره ي ما فرموده ي خداي عزّوجلّ نازل شده که :

« وَإِذَا سَأَلْتُمُوهُنَّ مَتَاعًا فَاسْأَلُوهُنَّ مِن وَرَاء حِجَابٍ »

" اي مومنين ! هر گاه چيزي را از زنان پيامبر (ص) خواستيد آن را از پشت حجابي طلب کنيد "

 سورة المبارکة الأحزاب ، آية 53 .

اين کيست که من در امان باشم و با روي باز و آشکار بدون مواضع زينت با او مقابل شوم ؟

رسول خدا (ص) با هيئتي غضبناک به او فرمود :

کسي که اطاعت رسول را نمايد در واقع خدا را اطاعت نموده ، برخيز درب را باز کن پشت در مردي است که به کارش جهل نداشته و در آن عجول و شتابان نيست ، خدا و رسولش را دوست داشته و خدا و رسولش نيز او را دوست دارند ، مطمئناً بدان وقتي قفل درب را باز کردي او درب را نخواهد گشود مگر وقتي که صداي قدم هاي تو را ديگر نشنود .

امّ سلمه در حالي که نمي دانست پشت درب کيست ولي توصيفات و مدح پيامبر راجع به او را در خاطر داشت برخاست و به طرف درب رفت در حالي که مي گفت : به به و خوشا به حال کسي که خدا و رسولش را دوست داشته و آنها نيز او را دوست مي دارند ؛ درب را گشود .

علي (ع) دو لنگه درب را گرفته و پيوسته پشت درب ايستادند تا صداي پاهاي امّ سلمه ديگر شنيده نشد ، امّ سلمه به پستوي خانه داخل شد در اين وقت علي (ع) درب خانه را گشود و داخل منزل شد و بر رسول خدا (ص) سلام کرد .

رسول خدا (ص) فرمودند : اي امّ سلمه او را مي شناسي ؟

عرضه داشت : بلي ، گوارا باد بر او اين مقام ، او علي بن ابي طالب (ع) است .

پيامبر (ص) فرمودند : راست گفتي ، اين علي بن ابي طالب است ، گوشتش گوشت من و خونش خون من است ، او نسبت به من همانند هارون نسبت به موسي است با اين فرق که پس از من پيامبري نيست ، اي امّ سلمه ، بشنو و شاهد باش ، اين علي بن ابي طالب امير مومنان و آقاي مسلمانان بوده و گنجينه ي علم من و دربي است که از آن بايد وارد شوند تا به من برسند ، او وصيّ بعد از من بر اموات از اهل بيت و جانشين من بر احياء از امّتم مي باشد ، در دنيا و آخرت برادرم بوده و در عرش اعلي با من خواهد بود !

شاهد باش اي امّ سلمه و حافظ ، که او با ناکثين و قاسطين و مارقين مي جنگد .

سخن ابن عبّاس که به اينجا رسيد ، مرد شامي گفت : اي عبد الله گره از کارم گشودي ، شهادت مي دهم که علي بن ابي طالب (ع) آقاي من و آقاي هر مسلماني است !

علل الشرايع ، للشيخ الصدوق ، باب 54 ، ح 5 .

27 جمادي الثّاني 1429 هجري .

السّلام علي من اتّبع الهدي ،

و اجتنب الغيّ و الرّدي ،

حجّت (دلدار) .

.